در ادامه مطلب قبل با موضوع همه گیری کامپیوتر (برای مشاهده مطلب همه گیری کامپیوتر را لمس کنید)؛ خیلی کوتاه به سرعت بالای پیشرفت تکنولوژی در صنعت کامپیوتر پرداختم ولی در این مطلب میخوام به موضوع وابستگی به تلفن همراه و جنبه های سلامتی اون بپردازم.

تاکید می کنم که برای موضوع زیر کار علمی و یا پژوهشی صورت نگرفته و صرفاً بیان نظرات و تجربیات و دیده ها و شنیده های خودم هست. بنابراین نباید مورد استناد علمی قرار بگیرد.

امروزه گوشی تلفن خیلی کاربرد پیدا کرده، تقریبا ۱۰ سالی میشه که گوشی های هوشمند مثل ویروس داخل ایران همه گیر شدن و الآن بعد از آموزش مجازی با اپلیکیشن شاد شما همه دانش آموزا از 7 ساله ها رو می بینید که تبلت یا تلفن همراه دارن و با اون آموزش می بینن.

به قول معروف کجاشو دیدین؟ به خاطر قرنطینه، برخی کودکان کمتر از 7 سال هم لازم به صحبت نیست که الآن در شبکه های اجتماعی مثل واتساپ با وجود اینکه حتی سواد هم ندارن با پیام صوتی با هم ارتباط برقرار کردن.

اینکه خانواده ها برای ساکت کردن بچه هاشون اونا رو با تلفن های هوشمند سرگرم میکردن؛ چیز تازه ای نبود اما به شخصه ارتباط مجازی با شبکه های اجتماعی رو بین کودکان ایرانی خیلی کم دیده بودم.

کی چی؟ همه مجبور به استفاده از آموزش مجازی بودن، کودکان هم نیاز به هم صحبتی با هم سن و سالاشون داشتن، این چه اشکالی داره؟

از این جا با وجود اینکه ممکنه پیامدهای وابستگی به تلفن همراه برای کودکان با سنین پایین خیلی بیشتر از بزرگسالان باشه؛ من همه سنین رو یکسان در نظر گرفتم با این تفاوت که کودکان به هیچ وجه نباید از تلفن همراه استفاده کنند و نوجوانان زیر 18 سال (به عقیده من) هم نباید به جز استفاده ضروری برای تحصیل از تلفن همراه استفاده کنند؛ چرا؟!!

فرضاً زمانیکه تعداد خیلی کمی از مدارس باز شدن، این دانش آموزان که قبلاً از شاد برای آموزش استفاده میکردن؛ دیگه نیازی به تلفن همراه ندارن اما اینجاست که مشکل به وجود میاد، بعد از تقریبا 1 سال و 3 ماه قدرت جذب تلفن های همراه به لطف طراحان برنامه های اون به شما اجازه نمیده که به راحتی استفاده ازش رو قطع کنید.

به صراحت میگم، شبکه های اجتماعی تمام تلاششان را می کنند که نگذارند مخاطبین شان آن ها را دیلیت کنند

گیمیفیکیشن – خودم

دلیل اون هم استفاده از گیمیفیکیشن (Gamification) هست. برای اطلاعات بیشتر به مطلب زیر مراجعه کنید.

بازی تنها مقوله‌ای است که از کودکی با ما همراه بوده است و هر بار تنها شکل آن تغییر کرده است. از بازی دالی‌موشه در خردسالی تا بازی‌هایی که در این سن در گوشی، تبلت یا سیستم خود داریم همگی به نوعی درون، شخصیت و رفتارهای ما را شکل داده‌اند. هنوز هم به بازی علاقه داریم و هنوز هم به دنبال چالشی برای ذهن خود هستیم.

همین علاقه باعث شده است از مدت‌ها پیش، بازی از چارچوب یک بازی جدی بیرون بزند. مدت‌هاست که افراد، جامعه و کسب‌وکارها در تلاشند از بازی در پیشبرد اهداف خود استفاده کنند. این رقابت در شبکه‌های اجتماعی که مخاطب با هزاران نوع محتواروبرو است مهم‌تر و پر رنگ‌تر به نظر می‌رسد.

https://raaz.co/post/gimification-social-media

وابستگی به تلفن های هوشمند و یا همون کامپیوتر های امروزی خطرات جبران ناپذیری برای سلامتی جسم و مهم تر از همه ذهن به همراه داره که از جمله اون میشه به تشویش افکار، عدم توانایی تمرکز حین درس خوندن یا کار کردن، هدر دادن وقت و کلی پیامد های دیگه که قطعاً چون می دونید نمیخوام واردش بشم و یا اگه نمیدونید می تونید سرچ کنید.

پای تلفن همراه خیلی بیشتر از قبل به مدارس باز شد!

این هم یکی از نشونه هاست که اکثر دانش آموزا حتی بعد از آموزش مجازی هم نمی تونن استفاده از تلفن هوشمندشون رو کنار بزارن.

کلام آخر

اعتیاد به تلفن همراه هوشمند و اینترنت خیلی بیشتر از نیاز به بحث و معضل شناسی و صحبت و این چیزا توسط متخصصین وجامعه شناسان و روانشناسان داره؛ هدف من از پرداختن به این موضوع نشون دادن این موضوع بود که سلامتی کاربران از کمترین اهمیت برای اکثر غریب به اتفاق برنامه نویسان و مهندسین شبکه های اجتماعی و اندروید خارجی و ایرانی برخورداره پس اگه خودتون به فکر خودتون نباشید؛ مطمئن باشید هیچ کس به فکر سلامتی شما نیست.

بستن منو